photo1 photo2 photo3 photo4 photo5 photo6 photo7 photo8 photo9 photo10


Szynszyle

wtorek 10.04.2012

DOŚWIADCZALNA FERMA SZYNSZYLI MAŁEJ (Chinchilla lanigera)

maluch 1 

 Krótko o fermie

             Ferma powstała w październiku 2002 roku. Jest to ferma doświadczalna należąca do Zakładu Hodowli Zwierząt Futerkowych i Drobnego Inwentarza Wydziału Nauk o Zwierzętach.

            Głównym celem założenia fermy było prowadzenie badań behawioralnych, obserwacja zachowań i ustalenie dobowego etogramu tych sympatycznych gryzoni oraz wykonywanie doświadczeń mających na celu poprawę dobrostanu szynszyli na fermach (np. przez wzbogacenie wyposażenia klatki). Na bazie prowadzonych tu badań i obserwacji powstało wiele prac inżynierskich i magisterskich.

             Pierwszymi mieszkańcami fermy było 16 samic i 4 samce. Zwierzęta te stworzyły 4 poligamiczne rodziny (1 samiec przypada na 4 samice). Obecnie (2012 rok) na fermie jest blisko 90 zwierząt i pojawiają się następne.

             Zwierzęta były i są utrzymywane w typowych klatkach hodowlanych, o wymiarach zgodnych z aktualnie obowiązującymi normami. Każda klatka wyposażona jest w:

  • poidło
  • karmidło samozsypowe
  • obrotowe kąpielisko, w którym zwierzęta zażywają kąpieli w specjalnym pyle kąpielowym (zamknięte kąpielisko staje się półką, na której zwierzęta odpoczywają)

  

Kilka podstawowych informacji o szynszylach

1. Systematyka

KRÓLESTWO: Zwierzęta
TYP: Strunowce
PODTYP: Kręgowce
GROMADA: Ssaki
PODGROMADA: Ssaki żyworodne
SZCZEP: Łożyskowce
RZĄD: Gryzonie
PODRZĄD: Nieparzystosiekaczowce
NADRODZINA: Jeżozwierzokształtne
RODZINA: Szynszylowate
RODZAJ: Szynszyle
GATUNEK: Szynszyla mała (Chinchilla lanigera)

2. Pochodzenie

Naturalne tereny występowania szynszyli to pustynno – wyżynne tereny w wysokich partiach Andów (Chile, Peru, Boliwia, Argentyna). Tamtejszy klimat jest surowy i suchy. Średnie temperatury wahają się od ok. 15 0C w nocy do ok. 38 0C w dzień. W porze letniej zdarzają się jednak większe amplitudy temperatur – od minusowych w nocy do ok. 45 – 50 0C w dzień. Tak duże różnice sprawiają, że na roślinach skraplają się spore ilości rosy, które są dla szynszyli doskonałym źródłem czystej wody.

W jadłospisie szynszyli są szorstkie źdźbła traw i zioła. Jednym z głównych składników pożywienia jest miejscowa roślina „puya”. 

 puya

Fot.1. Puya rosnąca na terenie rezerwatu szynszyli w Chile.

3. Budowa ciała

Szynszyle są sympatycznymi gryzoniami z puszystym ogonem, zakręconym do góry. Pokrojem ciała mogą przypominać królika lub wiewiórkę. Mają krótkie, szeroko rozstawione uszy. Na mało widocznej szyi mają dużą, lecz kształtną głowę z dużymi, czarnymi oczami. Tułów jest krępy, nogi krótkie (przednie krótsze od tylnych).

Długość ciała dorosłego zwierzęcia wynosi około 26 – 27 cm, ogon ma ok. 15 cm i 23 kręgi. Masa ciała od 400 – 700 gram.

Umaszczenie jest szare lub popielate na grzbiecie i bokach ciała, na brzuchu białe. Wyhodowano wiele odmian barwnych.

4. Fizjologia

  • dojrzałość płciowa: 6 – 8 miesięcy
  • zwierzęta poliestryczne (mogą się rozmnażać przez cały rok)
  • ciąża trwa 111 dni (+/- 2)
  • liczba młodych w miocie: 1 do 4, średnio 2
  • młode są zagniazdownikami: rodzą się owłosione, z otwartymi oczkami, mogą się samodzielnie poruszać (choć bardzo nieporadnie)

  samicasamiec

Fot. 2. Rozróżnienie płci zwierząt – samica i samiec.

5. Behawior

Szynszyle prowadzą nocny tryb życia. Niektórzy uważają że w naturze żyją w parach, tworząc kolonie. W chowie fermowym utrzymywane są systemem poligamicznym (1 samiec przypada na 4 samice). Jako zwierzęta domowe mogą być utrzymywane w parach (samiec i samica, 2 samice lub 2 samce).

W warunkach naturalnych szynszyle żyją między skałami w wygrzebanych przez siebie norach, z systemem korytarzy.


Wydział Nauk o Zwierzętach - Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie